Posted in poetry

Almost. 

Tumigil ang oras nang magkahaplos ang ating mga kamay, panandalian ding hindi nakagalaw, kaba’y nagsimula na ring gumapang sa katawan
“Muntik na akong manakawan”

Nagsimula nang mairehistro sa aking isipan
Nanlaki ang aking mga mata,

Sa kapaligira’y nagpalinga-linga

Doon siya ay aking nakita, nakaputing t-shirt, malinis, mukhang matino naman

Mga mata ko’y nagtatanong habang ang sa kanya’y tila naliligaw

Hindi ko talaga maintindihan

Hindi ba tayo makakalakad sa ating mga daraanan na walang pangambang nakaabang?

Hindi laging excuse ang kahirapan

Hindi laging excuse na ika’y nagigipit na naman

Hindi laging excuse ang nakasanayan nating mga   dahilan

Hindi sagot sa kagipitan ang manlamang sa kapwa mamamayan

“Almost. Pero surreal yung kaba”

“Mag-ingat na sa susunod, bag sa harapan, wag ilagay ang selpon sa bulsa sa unahan”
Salamat kuyang magnanakaw.

Ipinaalala mo sa akin ang mga bagay na matagal nang naitigil at ngayon akin na muling sisimulan.

Hindi kita masisisi kung nagawa mo ang bagay na iyan.

Hindi mo ko masisisisi kung ikaw ay aking hinusgahan

Nawa’y hindi mo rin ako hinusgahan kung ako’y may tiwala sa lugar na aking binab

Advertisements

Author:

Just a typical girl who writes randomly about the things that captures my heart.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s